laatste restjes
fgelopen weekend was ik met mijn vader in Zeeland om met andere leden van onze (kleine) familie de allerlaatste spulletjes van mijn oma uit te zoeken. Ze overleed afgelopen voorjaar, werd gecremeerd op de dag dat ze 95 zou zijn geworden en sinds die dag was ik niet meer in Zeeland geweest.
Prachtig koud herfstweer, file bij Den Haag, veel Duitsers op weg naar Zeeland, Middelburg, Stromenwijk, het huis van mijn oom.
Eerst samen wat eten, en vervolgens die tafel waarop de schamele resten van oma's leven stonden uitgestald. De afgelopen jaren was ze van bejaardenhuiskamer naar bejaardenhuiskamer getrokken, steeds meer achterlatend.
Een doos met foto's (die ze, blind als ze was al jaren niet meer kon zien), een Delfts blauw kannetje, een groot huwelijksbord, een snoer nepparels, een bewerkte tinnen lepel, een pillendoosje, een paar lampen, heel veel vakantiedia's...
Opgelaten stonden we rond de tafel. Om de beurt mochten we wat kiezen. Er was eigenlijk niets bij wat ik wilde hebben - behalve wat foto's (maar zelfs op de meeste foto's stonden vooral mensen die ik niet kende). Wat blijft er onvoorstelbaar weinig over van een mensenleven, en wat heeft dat wat overblijft weinig waarde - de persoon die erbij hoorde is er niet meer.
De ongemakkelijheid werd gelukkig doorbroken, een flink deel van de spullen verdween in een vuilniszak en het werd een gezellige middag. Geinen met mijn neef, net als vroeger.
Op de terugweg, in de auto naar huis, kijk ik opzij en zie hoe oud mijn vader al is. Na een uur rijden geeft hij toe dat hij te moe is om verder te rijden. Achterin liggen de spulletjes. We wisselen van plaats.
We praten nog wat na over oma, de ooms en tantes, de winkel uit die tijd, en wat rest is uiteindelijk de herinnering:
het logeren bij opa en oma, als kind, hoe het rook bij hen thuis; oma die macaroni kookt, terwijl ik samen met mijn neef een hut bouw onder de keukentafel, met oma wandelen naar de hertjes, of naar de eendjes; opa die me leert fietsen, oma die...
pagina 1 van 1 pagina's.
