Mijn oma

p twee en negentig jarige leeftijd verloor oma haar enig kind (mijn moeder) aan kanker. Enkele maanden later werd ik opgebeld met de mededeling dat oma plotseling in het ziekenhuis was opgenomen. Ik woonde toen al enige tijd in Rotterdam en Breda was toch al gauw drie kwartier tot een uur rijden. Ze hadden haar bed neergezet in een zijkamer van de intensive care, en oma was nog steeds bij kennis toen ik aankwam. Toch konden we nauwelijks met elkaar praten. Haar stem was verzwakt, en er kwam flink wat herrie vanuit de gang ernaast. Werklui waren bezig met drilboren en hakhamers. "Erg hè", zei ze. Ik knikte, maar tegelijkertijd vroeg ik mij iets af waarop ik nu nog steeds het antwoord niet weet; was het feit van haar hartaanval die haar hier had gebracht zo erg? Bedoelde zij het het recente overlijden van ma, waar we de afgelopen maanden zoveel (maar toch nog steeds te weinig) over gepraat hadden, of mopperde ze op de herrie die ons het praten onmogelijk maakte. Zoals zij wel vaker deed, mijn oma was een vrouw die nogal eens kritiek op haar omgeving had. In dit geval zou dat volkomen terecht zijn geweest. Ik heb het haar toen niet gevraagd, een uurtje later gleed ze weg, een dag later was ze dood, en nu kan het niet meer.

 

Hier kunt u uw reaktie schrijven, deze wordt direkt geplaatst.

*Uw naam:

*Uw mailadres:

Uw mailadres zal niet getoond worden. Uw naam wel, als de schrijver van de reaktie.

(* moet worden ingevuld)>

Aanvinken om uw gegevens te bewaren voor een volgend bezoek.

Aanvinken om u van nieuwe reakties op de hoogte te houden.

Om veiligheidsredenen vragen wij u ook om deze code in te vullen.

pagina 1 van 1 pagina's.